EVen rust

Ben momenteel weer even rustig in mijn hoofd... dus niet zoveel aan t bloggen.... maar goed, je moet maandelijks updaten, dus doe ik dat maar ff.

Fijn weekend

Controle

Tja... de controle, dat is echt vreselijk zeg, dat gun je je beste vijand niet eens.... en dan niet geloofd worden.
D is een borderliner, echter was dat nog onbekend op dat moment.

Alles werd na gekeken, van mijn telefoon, tot mijn internet geschiedenis, chatten mocht niet... 

Door zijn bedrijf moest ik regelmatig voor hem bellen, en dan kwam de gespecificeerde telefoon rekening binnen...
En dan werden alle 06 nummers na gekeken, hoelang ik gebeld had, met wie.....
En als ik het niet wist, werden de nummers opgezocht op internet.
Kwam hij er niet uit, was het stee vast ruzie..

Hij kon om de meest onmogelijke tijden voor je snufferd staan, om te kijken wat je doet.

In het begin denk je nog wel, ach hij vind niks... dat zal wel minder worden, want ik doe helemaal niks.

Dit slijt er echter zo enorm in, dat je uiteindelijk niet eens meer durft.... je durft geen mensen meer aan te spreken, je durft niet met iemand gezien te worden, ik liep altijd met mijn hoofd naar beneden....
Dat gaat steeds vaster in je zitten.. zelfs nu, ben al bijna 2 jaar weg, zit dat er nog erg in.
Ja praatje maken lukt me wel weer... maar met mijn hoofd omhoog lopen, hmmm dat gaat nog wel even duren ben ik bang.

Ik was altijd een hele spontane praat grage meid... sloeg gewoon een arm om iemand heen, zonder dat ik daar wat mee bedoelde.
Dat was ik gewoon.... en dat ben ik nu helemaal niet meer...
Raar hoe een mens zo kan veranderen zeg.

Was een keer zo, dat hij een sms toon hoorde boven.... ik lag buiten in zwembadje.... was zomer... komt ie boos beneden, met de vraag wie er gesmst had.. ik had geen idee, loop naar binnen, en pak mijn telefoon, waar natuurlijk niks op was.
Hij werd onwijs boos, en vond dat ik het gedeleted had.
Grote ruzie... en toen kwam hij er achter dat ik idd geen sms had gehad, want na testen, bleek dat ik een andere toon had.
Sorry kon er niet eens af... maar die knoop van angst in mijn buik ging daar nie meet weg hoor....
Elke keer weer de vraag...wanneer explodeert hij weer?
Waarom blijf je... ja uit angst, omdat je denkt dat t wel beter word...omdat je er in vast gezogen zit.

Ik vervloekte de mobiele telefoon, daar ik nu altijd moest opnemen.
Als hij eerst de huis telefoon belde, en ik hoorde die niet, ging gelijk mijn mobiel, waar ben je , waar zit je, waarom ben je niet thuis.... Pff wachte op een gegeven moment zelfs maar met naar de wc gaan totdat hij gebeld had... of nam de huis telefoon mee.

Stofzuigen deed ik maar na het belletje... want anders hoorde ik het niet.
Altijd rekening houden met.... pff daar word je moe van, dat wil je niet weten.

Buiten spelen met dochter... speeltuin zat wel 75 meter verderop... mocht ook nooit lang, als hij thuis was, want dan kreeg ie niet op tijd wat te drinken of zo.. weet ik t... had hij geen zicht, dus na een half uurtje kwam meestal dat telefoontje weer... of ik naar huis wou komen, totaal geen rekening houdend met het feit dat dochter lief het zo fijn vind in de speeltuin.
Op dagen dat hij aan het werk was, konden we tenminste wel genoeg buiten spelen.... mits ik het huis schoon had....

Alles werd gecontroleerd, zoals ik al zei, ook het huis.
Plintjes boven de deur, op de grond, en als er stof lag, had ik zeker andere dingen gedaan ipv schoonmaken....
Een dagje lekker genieten van de zon was er echt niet bij hoor...want het huis moest eerst.
Uiteindelijk voor mezelf een 4 weken rooster gemaakt, opdat alles 1x in de4 weken zeker gedaan was....

Waren lange dagen.... voor een baby zorgen alleen is vermoeiend, maar fijn... echter voor een vent zorgen die zich als een kind gedraagd? Das uitputtend en slopend.
Mijn dagen waren van 7 tot 23 gevuld met zorgen.

Hij leefde snachts...gokken op internet... en bleef dan smorgens uitslapen.... gevolg we moesten altijd zachtjes doen...
Als het wakker werd, ging de interkom, "Koffie" werd er alleen maar gezegd...en daar ging ik weer...
Zo ook met brood, gewoon drinken... als ik er eens om vroeg, kreeg ik t niet.... moest ik zelf maar pakken.
Beneden zat hij bijna nooit... altijd boven achter de laptop, heerlijke aanwezige vader voor dochter....maar niet heus.

Koken was ook stressvol...zou het wel goed zijn?? Zo niet dan was er wel weer ruzie... kan niet koken, kan niet zorgen, kan helemaal niks, waardeloze vrouw...
Kwam ook nooit eens wat positiefs uit zeg....

Dochter 3 jaar, in de zomervakantie, met de buren een keer mee gegaan te zwemmen... jaja dat mocht, buiten meertje, echt even heerlijk genoten.
Paar dagen later, wou dochter graag weer heen, en ik ook.
Enzo waar, dat mocht....
Wel wetende, dat mijn telefoon de ik vind je functie aan had staan.
Kwam ik achter doordat hij belde... en vertelde waar ik aan t fietsen was... hoe triest eigenlijk :(
Afijn, dochter en ik hebben heerlijk genoten, en dat wouden we wel vaker doen....
Niet dus... want meneer dacht dat ik daar wel een potje zou liggen n*ken.. jaja... En ipv gewoon gezellig mee gaan, mochten we het weer doen met zwembadje in de tuin....En ja wat een feest is dat met 30 graden....

En zo ging het eigenlijk altijd wel...
Je word er paranoia van... je gaat zo voorzichtig leven, zo op je zelf, das gewoon niet gezond meer..

Lang leven met borderline....

Zwemen

Uiteraard waren ook fijne momenten, voor al het zwemmen met me meisje... dat mocht gelukkig nog wel....
Weekelijks gingen we hoor, vanaf dat ze ongeveer 6 maanden was,

Uiteraard werd ik ook daar gecontroleerd, echter had me meis daar geen last van.... Dit was een veilige wereld voor haar, merk ik nu nog steeds in het zwembad, want daar is ze echt wel gewoon een vrolijke griet.
En ja.... met 6 jaar en 6 maanden de abc al binnen, ben zo trots op haar.... ondanks alles wat ik mee gemaakt heb, zou ik haar nooit willen missen.... ze is echt wel mijn allesie...

Het begin van alles

Het begon zo allemaal rond 2002 dat ik mijn huidige ex heb leren kennen.

Ik zag hem in een dancing, waar ik op dat moment was met vrienden.
Echter begreep ik dat hij bezet was, dus heb ik daar verder geen aandacht aan gegeven.
Toen bleek dat hij bevriend was, met mijn vrienden, dus kwamen we elkaar weer tegen.

We raakten in gesprek, hij vertelde over dat zijn relatie over was, met een kind van een half jaar er tussen in.
Ik woonde opdat moment nog samen met mijn ex, daar ik op zoek was naar een woning.

Uiteindelijk kwam ik op een kamer terecht, om vandaar uit zelf te gaan zoeken.

Ex, laten we hem D, noemen, zag ik toen regelmatiger.

Ik kreeg zijn hele levensgeschiedenis te horen, en had met hem te doen. Tja zo ben ik nu een maal.
Uiteindelijk besloot ik maar bij hem te blijven, want dat was beter dan die kamer, en had me ingeschreven voor een huur woning.

Al gauw kwamen er rare eigenschappen boven, zoals dat ik niet op internet mocht, al mijn foto's die online waren, moesten er af...
Ik gaf daar geen aandacht aan, in de zin dat ik daar boven stond.

Ik bedacht namelijk dat dat kwam door zijn verleden, en dat ik daar dan wel rekening mee kon houden, dus idd alles verwijderd van internet.

We raakten meer aan elkaar gewend, en langzaam aan raakte ik in zijn macht.
Mijn ouders lagen toen na 32 jaar huwlijk in een scheiding, was allemaal niet echt een top tijd.

We gingen veel op pad, wat alles leuker maakte, en je de andere dingetjes als kleine dingetjes zag.... wat wel zou veranderen als er meer vertrouwen was.

Echter werden kleine dingetjes steeds meer... uiteindelijk bijna geen contact meer met mijn familie, klikte niet echt
(ook wel logisch, zij hadden hem een stuk sneller door dan ik dat had)
Waardoor mijn wereldje steeds meer alleen uit hem ging bestaan, en zijn moeder.

En uiteindelijk ook zijn zoontje, want daar werd een omgang mee geregeld.
Ook dat ging met een hoop trammelant.

We hadden vaak ruzie, meestal dacht D dat ik dingen achter zijn rug deed, wat ik uberhaupt niet eens zou durven... en ook niet wilde.

Hij werd boos, dreigend, kleinerend.. waardoor je jezelf heel klein gaat voelen....en toch bedenk je jezelf...het komt heus goed, want ik laat zien dat ik WEL te vertrouwen ben.... eigenlijk was dat mijn doel. Achteraf gezien.

We woonden in een hok van ik gok 4 bij 6, incl keuken, woonkamer anex slaapkamer in een. Douche en wc werd gedeeld met andere bewoners.

Ruzies werden erger... ik werd banger, er tegenover stond, in zijn goede buien, dat we onwijs veel leuke dingen deden....
Eigenlijk was het of gewoon goed... of gewoon bagger slecht.

Ik kreeg een nieuwe baan, als assistent filiaal manager, waarbij ik beste uren moest maken in het begin.
Elke pauze moest ik wel bellen, en als ik wat later terug was, omdat er eerst schoongemaakt moest worden, had ik weer een hok vol herrie.. uiteindelijk heeft dit me mijn baan gekost, en ben ik in de zw beland.

En toen kwam nog meer dat claim gedrag.... arbo arts, D ging mee, sterker nog, hij wou zelfs mee naar de orthondontist... daar zat ik al helemaal niet op te wachten, maar in zijn ogen, hoor je dat soort dingen ook samen te kunnen doen....

Ik begon te roken...(had daarvoor nooit gerookt), woog nog maar 48 kilo, en nog ging ik gewoon door.

Ruzies belanden met duw werk, zo ben ik een keer door het raam geduwd, en kon ik naar t ziekenhuis voor hechtingen in mijn boven lip.... later nog een keer heen geweest omdat mijn knie verdraaid was.

Op de wc vond ik wel eens een briefje, dat als ik hulp nodig had, ik daar om moest vragen.... die ruzies gingen niet bepaald zacht zinning....

Ook was D verslaafd aan gokken... menig ruzie overgehad, want als ik ergens een hekel aan heb, is het wel gokken.

Hij probeerde van alles om aan geld te komen, zo starte hij een eigen bedrijf, en wist gewoonweg een urgentie in Hhw te krijgen, voor een woning, omdat hij werk mee bracht...
In de week dat ik voor urgentie in aanmerking kwam... kwam hij dat ook... en uiteraard werd dat die woning.... op ZIJN naam, want hij wou nooit meer voor het feit komen te staan, dat hij zonder huis kwam te zitten.....
En omdat ik zo vol van vertrouwen was, dat dat wel goed zou komen, ging ik daar mee akkoord.

Toen begonnen de schulden te komen....(ik zelf heb nooit schulden gehad, tot die relatie)... want het huis moest toch ingericht worden etc
Dus rekeningen van het bedrijf werden wat later betaald, waardoor dit allemaal wel kon...
Feit is, dat hij goed kan verkopen... en als hij die boekhouding gewoon goed gedaan had....had hij er best ver mee kunnen komen, want dat is weer dat charmeurtje in hem.... hij krijgt alles gefixt.
Ook was hij DJ, en daar verdiende hij dan genoeg mee, mazzel voor mij dat ik mee mocht, was ik er ook nog es uit, maar praten met krelels was natuurlijk uit den boze....

Afijn, contact met nieuwe buren was er niet echt... daar ik inmiddels aardig geleerd had binnenshuis te leven.

In dec2006 zijn we dan getrouwd, en een half jaar later was ik zwanger. Tijdens de zwangerschap ook vele ruzies gehad, maar ook weer hele goeie tijden...
Het was eigenlijk altijd een achtbaan.

Na de bevalling begon het moeilijker te worden....
Aller eerst was mijn kraam week waardeloos, ik moest alles zelf doen, op de dag van de bevalling liep ik savonds nog met de hond, voor de kraam hulp moest ik t bed uit, D bleef gewoon liggen.

Oftewel... ik lag op de bank.... ik die hoopte alles van hem te leren, want uiteindelijk had hij al 2 kinderen (die oudste zag hij al lang niet meer), maar nee, de kraam hulp hielp mij.

 Na 2 weken borstvoeding, mocht ik wel gaan kolven... want dan kon hij snachts de fles geven... dus ik kolven.... en zelf de fles geven...
Maar door alle stress, wist ik niet of ze wel genoeg voeding kreeg, was zo'n klein meisje.... daarbij spuugde ze regelmatig,
D werkte goed mee op mijn onzekerheid, en rade fles voeding aan....
Je raadt t wel... intieme contact met dochter werd me niet gegund.

Maar goed, ik bleef alles alleen doen, ik had de zorg voor 2 kinderen, en om het weekend voor 3...

Tijdens zwangerschap was ik gestopt met roken, echter begon ik later weer.. en meneer was t er niet mee eens...
Hij rookte 1 pakje per dag.. echter vond dat ik een lelijke kop trok als ik ging roken.... dus mocht ik buiten nie meer roken...
En dat werd zelfs terug gebracht naar 5 peuken per dag....
Dat vond ik belachelijk, en gewoon puur uit frustratie... ging ik stikum buiten roken, liep ik met de hond, zorgde ik wel dat ik een peuk gejat had... ik kocht zelfs pakjes peuken... om die buiten te verstoppen, zodat ik elke keer met de hond ging lopen om te roken....
Dat rondje duurde ook zolang als die peuk hoor.... want ik mocht echt geen groot rondje lopen.

Met die kleine meis ging het gelukkig goed, wel angstig, vanaf geboorte al, niemand mocht aan haar komen, alleen mama.... zelfs papa zo goed als niet, als er wat was, altijd moest mama troosten.
En dat deed ik uiteraard met liefde.

Ruzies waren er nog steeds, ik ben wel es van de trap af geduwd, zelfs mijn strot werd dicht geknepen, terwijl hij met zijn volle (120 kilo) gewicht boven om me zat....
Toen raakte ik er mee aan.... langzaam aan in mijn hoofd, echter was de angst tot overleven... moeilijk te bepalen.

D had inmiddels ook al een jaar of 2 een depressie... toen ik in een depressie raakte... Dochter was toen ongeveer 4 jaar...
Ik ben toen naar de huisarts gegaan, en gelijk hulp gezocht bij ggz.

Ik kwam in aan merking voor een curcus autonomie... wat betekend dat je leert op komen voor jezelf...
Deze curcus was 3x 4 weken ongeveer....
Daar kreeg ik het advies om met anderen te praten... zodat je leert je eigen mening te vormen, weer te praten met anderen etc.
Echter mocht ik van D niet praten met anderen, want dan maakte ik hem zwart....
Uiteindelijk in gesprek geraakt met de buurvrouw, en kwam ik langzaam aan los van de angst om niet weg te durven gaan.

Uiteindelijk ben ik 2x na een goeie ruzie naar mijn vader gegaan, 1x met dochter.... 2 nachten, later nog een keer zonder dochter 1 nacht...
Alles zou veranderen, ik mocht sporten, ik mocht doen wat ik wou, als ik maar alsjeblieft thuis kwam... en daar ging ik weer,.... hoewel ik in mijn hoofd zoiets had van, dit word t niet.
Echter wou ik die keuze pas maken... nadat ik er van overtuigd was zelf alles op alles gezet te hebben... en mezelf recht aan te kunnen kijken, dat ik dat gedaan heb, voor dat ik er echt mee stop.

Afijn.... kerstperiode... savonds was er een kerstdiner op school, smiddags een voorstelling.
Ik mocht daar niet heen van hem..want er waren genoeg ouders diemoesten werken, en dus ook niet konden kijken.

Ik wou echter heen.... maar liet me op dat moment om praten....
Echter toen ik haar naar school bracht, kwam ik thuis, en heb even goed duidelijk gemaakt,dat dit te ver ging, en dat ik wel ging kijken...
En ik ben gegaan, ze zag me, ik kreeg een big smile...en dat was het....
Maar voor haar ben ik gegaan, en daar had ik nog wel een ruzie voor over.

En die kwam... wijkagent nog aan de deur geweest... veel gedoe...
Uiteindelijk ben ik op dinsdag weg gevlucht... Ik had dochter naar school gebracht, en ging daarna aqua joggen....echter ging ik niet, ik had stikum al veel kleding in de auto gegooid....en aangegeven op school dat ik haar weer op zou halen...
En dat deed, ik... heb haar uit school geplukt, ben naar mijn vader gegaan, en vanaf daar heb ik gezegd dat ik niet meer terug zou gaan...

En dat is zo gebeurd...
De rest volgt .... nu tijd om te gaan slapen.

Wie ben ik?

Tja dat hou ik nog even voor mijzelf, sorry.

Globaal ben ik een 30plus vrouw, met een lieve dochter en vriend.
Daarvoor 10 jaar relatie gehad, waarvan 6 jaar getrouwd, met vader dochter.
Dit is een zware relatie geweest, waar ik nu nog last van heb.
Het advies is steeds... schrijf het van je af, praat er over.
En dat is wat ik hier voor mij zelf wil gaan doen....

Ex is een Borderliner... is nog al veel gebeurd, dus schrik daar niet van.

 Hopelijk krijg ik het zo allemaal wat beter op een rijtje, en krijg ik zelf ook wat meer rust in deze.